Pasen, de kunst van het opstaan                                                                                paaswoordje jan

 

Opstaan is een belangrijk moment, elke dag. Laatst vertelde een van de bezoekers van het Citypastoraat dat ze ’s morgens om vijf uur, vanwege de pijn van het liggen in bed, was opgestaan. Althans voor haar betekent dat ze zich verplaatst van haar liggende houding in de zithouding in haar rolstoel. Soms wil het lichaam niet, het doet pijn, of voel je de stijve spieren en is het lastig om in beweging te komen. Ik heb bewondering voor deze vrouw omdat ze elke dag weer opstaat en er dan ook is.

Misschien wil het lichaam niet zo maar de geest staat elke dag ook met haar op.

Ik verbaas me elke dag weer over de sterke geesten van de mensen die of in een rolstoel zitten of om andere redenen het niet gemakkelijk hebben in het leven en toch elke dag weer opstaan om een er een nieuwe dag van te maken. Opstaan is elke morgen een heel bijzonder moment. Elke vorm van opstaan is zeggen: “Hier ben ik”. Een moment van opnieuw geboren worden.

Jezus was vermoord door mensen die dachten dat hij een bedreiging was voor de religieuze en politieke elite van die tijd. Jezus was uit zijn graf opgestaan en hij had de kracht om weer levend te worden. Hij was lichamelijk opgestaan en zijn spirit, zijn geest, was niet kapot te krijgen.

Maria Magdalena had hem gezien: “Rabboeni, meester u bent het, Jezus!

Nu zouden we zeggen: Dat mens ziet spoken, dat zal wel bij de rouwverwerking horen. Een soort paranormale geestesverschijning. Een soort ontkenning dat een geliefde is overgegaan. Er zijn tenslotte geen verhalen van daarna, dat hij weer vrolijk door de straten van Jeruzalem liep. Maar ook Johannes schrijft: “De leerlingen hadden eerst niet begrepen van wat er geschreven staat, dat hij namelijk uit de doden moest opstaan”.

Johannes gaat het graf in en,- zo staat er in het evangelie kort maar krachtig-, “hij zag en hij geloofde”. De knop ging om, de dood is niet het einde.

En 20 eeuwen later, komen er overal op de wereld mensen bijeen die geloven in die kracht en die geest en de spirit van die man uit Nazareth die vermoord is en is opgestaan. De dood overwinnen noemen we dat. Jezus die het zelf vele malen op zijn tocht gezegd heeft: “sta op en leef”. Die kracht tot leven, ….dat leeft hij voor tot op de dag van vandaag.

De nacht is niet het einde, de koude winter in de kerk is niet het einde en zelfs de dood is niet het einde.

De nacht, de winter en de dood zijn niet het einde. Mensen blijven opstaan en opstandige mensen vóór het leven, vóór een zinvol en gelukkig leven. Pasen betekent opstaan uit de nacht, opstaan uit de winter en opstaan uit de dood, wakker worden uit dat wat dood lijkt. Christenen zijn in de geschiedenis altijd opstandige christenen geweest, protestanten, ook de katholieken in de wereld.

Opstaan uit de nacht geeft de dag een nieuwe kans. Soms heb je een hand nodig die jou helpt opstaan, daar zijn we gemeenschap voor.

We komen bij elkaar om Pasen waar te maken, om op te staan tegen onrecht, tegen de verwondingen van lichaam en ziel. Opstaan is kiezenvoor de dag en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Dat is de spirit van Pasen. En als ons dat lukt, maken wij Pasen tot een feestelijke werkelijkheid. Ik word opstandig van Pasen, maar het is een opstandigheid die een belofte in zich heeft. De belofte van de lente en de zomer. De belofte dat mijn boosheid kracht wordt. De kracht om recht te doen aan goede zaken. De belofte dat ik weer opnieuw kan beginnen. Door op te staan. Dan worden we boven onze eigen zwaartekracht uitgetild en delen we herboren in een nieuwe schepping: God sprak: Er zij licht, en er was licht, en God zag dat het goed was. Toen was het avond geworden, en het was nacht geworden, een lange nacht, en het was eindelijk morgen geworden: De eerste dag!

 

Pastor Jan van den Nieuwendijk, p.w.