kerst2012

Nu ik dit schrijf (1 november) is het nog aangenaam. Het zonnetje schijnt, en op de Oude Markt zitten de mensen nog op de terrassen. We lopen een beetje met ons hoofd in de zomer. Maar toch …de herfstbladeren vallen van de bomen, op televisie hoorde ik spreken over een ‘horror-winter’ en over zoutvoorraden uit Zuid Amerika die aangesproken zouden moeten worden.

De wintertijd is begonnen, en dit betekent ook dat we toeleven naar de afsluiting van het kerkelijk jaar en het begin van een nieuwe periode. Eind november gaan we ook weer beginnen aan de Advent. We gaan op weg naar Kerst. We gaan ons voorbereiden op één van de grote kerkelijke feesten. Kerkelijk is zo’n voorbereidingsperiode wat ingetogen; vandaar in de liturgie ook de kleur paars. Maar toch is de tijd vóór Kerst ook een mooie tijd. Het is de decembermaand. Er brandt feestverlichting in de straten, de Kerstbomen worden gezet en de etalages zijn prachtig versierd. Tegelijk voelen we ook het donker om ons heen. De dagen worden steeds korter. Ook de duisternis is in ons leven. Dit bepaalt soms onze stemming; vooral ook als er problemen zijn of als we het moeilijk hebben.

Toch gloort er een hoopvol perspectief. Dit zien we ook in de teksten, die we in deze periode lezen in de kerkelijke vieringen. De teksten van de profeet Jesaja lopen als een rode draad door de hele Advent. Niet zonder reden, want telkens weer voorspelt hij de tijd van het heil en de komst van de Messias, naar Wie al zo lang wordt uitgekeken. De Advent is een tijd van verlangen. Ook wij, die voorbereiden op Kerst, mogen hoopvolle verwachtingen koesteren. Ook wij mogen leven in de verwachting van de komst van het Kind.

Kan het Kind in de kribbe ook ons leven veranderen? Kan Zijn geboorte ook voor ons een nieuw begin betekenen? De Advent doet ons hopen, dat er nieuw leven mogelijk is, door alle duisternis heen.

We wensen U een goede voorbereiding op het Kerstfeest.

 

Namens het pastoraal team,

Pastoor André Monninkhof