Pinksteren 2011

Er waait een nieuwe, frisse wind door de Arabische wereld.
Sinds enkele maanden zijn we getuige van grote veranderingen in meerdere landen in de Arabische wereld. Regimes, die zich twintig, dertig jaar of soms nog langer hadden kunnen handhaven, hielden het niet meer, want mensen verlangden naar meer vrijheid, meer democratie, nieuwe kansen op een menswaardig bestaan. In steeds grotere aantallen kwamen ze samen, stimuleerden ze elkaar om veranderingen te eisen, om vol te houden, om hecht met elkaar verbonden te blijven. Dat alles werd soms het waaien van een nieuwe, frisse wind genoemd: het was tijd voor verandering, voor vernieuwing, voor beweging richting een nieuwe tijd, een nieuwe orde, een nieuwe toekomst, met meer recht, vrede, verzoening en compassie met en voor mensen.duif op raam
Nu het feest van Pinksteren nadert, dacht ik: zou in dit alles ook Gods goede Geest aanwezig zijn, waait hier een nieuwe Geest? “Wat altijd is geweest, het waaien van de Geest, gebeurt aan ons vandaag”, zouden mensen dat in deze Arabische landen vandaag de dag zo kunnen beleven?
Dat vind ik nog niet zo eenvoudig te beamen. Niet omdat het genoemde zich voordoet in een overwegend islamitische wereld: het waaien van de Geest is natuurlijk niet exclusief christelijk. Als we geloven in God die begaan is met het lot van alle mensen, dan willen we ook geloven dat Gods goede Geest werkzaam wil zijn in mensen van alle culturen en geloven, van alle rassen en talen, in welke vorm, op welke manier dan ook, om de goede krachten te versterken. Maar ik vind het nog niet zo eenvoudig te beamen, dat in de Arabische wereld de goede Geest werkzaam is, omdat er ook zoveel sprake van geweld en tegengeweld, van grote aantallen slachtoffers, van verlies en verdriet. Het is een pijnlijk veranderingsproces, in meerdere opzichten. Mogen we dan toch geloven dat hier een goede Geest waait, dat het een goed en gerechtvaardigd ontwikkelingsproces is, dat groei en verandering in deze zich niet zonder pijn en verdriet kan voltrekken, dat de goede wegen bewandeld worden?
Er kwam uit de hemel een gedruis alsof er een hevige wind opstak. (…) Er verscheen hun iets dat op vuur geleek. (…) En zij werden allen vervuld van de heilige Geest”. Als het bijbelboek van de Handelingen van de Apostelen probeert te beschrijven wat er gebeurde, toen Gods Geest vaardig werd over de leerlingen en vrienden van Jezus, zoekt het naar natuurbeelden, om ingrijpende en intense veranderingen en bewegingen te verduidelijken. Gods Geest raakt mensen aan, vervult hen, brengt in beweging, maakt vurig en enthousiast. Wij mensen kunnen die Geest zelf niet zien, maar wel de effecten ervan: wat die Geest doet. Is het niet als een hevige wind, die je zelf niet ziet, maar wel degelijk kunt voelen, die in beweging zet, die de goede kant op kan blazen, maar die soms niet te stuiten is en tot haast onbeheersbare kracht kan toenemen? Is het niet als vuur, dat zelf niet te grijpen is, dat op een goede manier kan verlichten en verwarmen, maar soms zo hevig en intens kan zijn, dat het ook te zeer kan verschroeien en verbranden?
Groeien en ontwikkelen gaat ook in ons eigen persoonlijk leven soms van ‘au’, mensen moeten af en toe door moeilijke, pijnlijke en verdrietige fasen in hun leven en ontdekken dan, terugkijkend, dat er toch iets goeds gebeurd is. Veranderingsprocessen die landen en volkeren betreffen, kennen enthousiaste aanhangers die overtuigd zijn van het gerechtvaardigde van hun strijd, maar ook felle tegenstanders die weerstand en verzet niet schuwen, omdat zij er heel anders over denken. En toch hebben veranderingsprocessen en revoluties in de geschiedenis goede ontwikkelingen tot stand gebracht. We mogen hopen dat zich dat ook in de Arabische wereld zal voltrekken, en liefst met zo min mogelijk geweld.
En ik hoop dat de goede Geest blijft waaien in onze kerk, in onze geloofsgemeenschappen, ook al steekt ook hier soms een tegenwind op.
Ik blijf toch vertrouwen op die goede Geest, die zoveel vermag. 
En de ware vruchten van de goede Geest, zo lees ik ook in de bijbel, moeten zijn: “liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing”(Paulus tot de Galaten: 5,22-23). Mogen dat dan uiteindelijk de resultaten zijn in ons samenleven, in het groot en in het klein. Dat wens ik alle mensen van goede wil in het Midden-Oosten van harte toe, dat wens ik u persoonlijk toe, bij alles wat u mee- en doormaakt.        
Ik besluit met dierbare gedachten uit de oude hymne Veni Sancte Spiritus:
“Kom, o Geest des Heren, kom, uit het hemels heiligdom; 
        kom, o vrede in de strijd, lafenis voor het hart dat lijdt;
        maak weer zacht wat is verstard, koester het verkilde hart;
        geef uw gaven zevenvoud, aan ieder die op U vertrouwt;
        sta ons met uw liefde bij, dat ons einde zalig zij,
        geef ons vreugde die niet vergaat …”

Zalig Pinksteren: voor onze wereld, en voor u allen!

                               Pastor Hans van der Hulst.

 


Enschede kleurt rood

Op het moment, waarop ik dit artikel schrijf, is de hele Oude Markt rood gekleurd. Meer dan 10.000 mensen kijken naar de kampioenswedstrijd van FC Twente. Al ruim voor aanvang van de wedstrijd is het één groot feest. Zeker als iedereen uit volle borst met elkaar zingt: “You ‘ll never walk alone”.
Deze week nog zei iemand tegen me: “Enschede is altijd al een rode stad geweest”. Wat degene hiermee bedoelde, laten we nu maar even in het midden. Maar toch … de kleur rood speelt in deze stad een belangrijke rol, zoveel is wel duidelijk.
Ook onze kerk kleurt rood. Dat doet zij met Pinksteren.
Pinksteren is het Feest van de Heilige Geest. De kleur, die wij traditioneel verbinden met de Heilige Geest, is rood. Rood is de kleur van bloed. Maar rood is ook de kleur van vuur, de kleur van passie, en de kleur van liefde. Al deze betekenissen mogen meeklinken, als wij overwegen, wat voor ons de betekenis kan zijn van het Pinksterfeest. De tijd van de Heer (Kersttijd, Paastijd) die begon met het feest van Zijn geboorte, is afgesloten met het feest van Hemelvaart. Nu breekt de tijd van de Kerk aan. Het goa-stokje wordt aan ons doorgegeven. Want wij zijn die Kerk ! God geeft ons een Helper, de Heilige Geest. De Heer zelf heeft ons beloofd dat de Heilige Geest ons zal helpen om waar te maken wat Hij ons in zijn aardse leven heeft voorgeleefd. duif
Deze Geest wordt ons met Pinksteren gegeven. Hij doet het bloed door onze aderen stromen. Hij laat ons hart van binnen kloppen, als Hij ons gevoel; als Hij onze emoties aanspreekt. Soms doet Hij dat op een onverwachte manier. Zo vindt iemand op het grafje van zijn overleden kind een rode ballon. Deze ballon is opgelaten in een heel ander deel van ons land, met een goede wens. Deze goede wens komt terecht bij deze vader, die wel een hart onder de riem kan gebruiken. Deze rode ballon doet hem beseffen, dat hij er niet alleen voorstaat, maar dat er mensen zijn, die met hem meeleven. “You ‘ll never walk alone”.
Zo is het ook met ons. Ook wij staan er niet alleen voor, als wij ons laten ‘begeesteren’ en vanuit dit gevoel lief en leed samen kunnen beleven. De Geest van de Heer, die zijn leven aan ons gaf, kan ons hierbij op weg helpen.
Het is nu rust. FC Twente staat op achterstand, maar toch blijft de hoop leven in de harten van allen, die zijn samengedromd op de Oude Markt. Dat merk je aan de sfeer. We zijn vol verwachting van wat de tweede helft ons zal brengen; vol verwachting ook van wat de toekomst voor ons in petto heeft.
Mijn liefste wens is, dat Enschede rood zal blijven kleuren. Rood van de Goede Geest, die ons in vriendschap en naastenliefde met elkaar verbindt. Eén van hart en één van ziel.
Zalig Pinksteren.

                                  Pastoor André Monninkhof

P.S.: Ook na de wedstrijd kleurde Enschede rood. We toonden ons goede verliezers. Na de nederlaag volgde een zegetocht. Zo kent deze wedstrijd ook nog winnaars !