Een man ging op reis. Hij verliet zijn huis. Het beheer droeg hij over aan zijn dienaren. Ieder kreeg zijn eigen taak.

Lenie ontfermde zich over zijn kinderen. Jan nam het op zich het hele huis opnieuw in de verf te zetten. Martin onderhield de tuin. Jos zorgde voor de paarden in de stal. De administratie was en bleef in handen van Jeannette. Oh, ja, er was ook nog een deurwachter. Die hield natuurlijk de wacht, opdat de man, als hij terug zou komen, alles thuis weer netjes aan zou treffen. Of liever nog, béter aan zou treffen. Alles verliep prima in huis. Het personeel kon het goed met elkaar vinden. De taken werden nauwgezet uitgevoerd. Alles liep eigenlijk op rolletjes. Toch miste men wat. De man op reis werd gemist. De sfeer die hij meebracht. Zijn leiding en inzicht. Zijn support, als je het even niet meer zag zitten. Men werd wel erg op zichzelf teruggeworpen. Maar men verslapte niet; bemoedigde elkaar; leerde van elkaar; was trots op wat men samen tot stand bracht. Men sleepte elkaar er doorheen en hield elkaar scherp, als men het even niet meer zag zitten.

Ik vroeg mij af: ‘Zouden wij ook zo door de huidige crisis kunnen komen?’ Het goede, spontane en vrije leven heeft ons even verlaten. Maar we weten, het komt terug! De voortekenen zijn gunstig. Hoe zullen wij dan terugkijken op de afgelopen maanden. Hebben we het ‘huis’ draaiende gehouden? Of treffen we het straks zelfs nog beter aan? Hebben we door alle misère heen ook iets opgedaan, geleerd, dat we vast willen houden?

Ik wens u een goede Advent toe! Dat de Advent juist dit jaar een tijd vol van verwachting en hoop voor u mag zijn!

Pastoraal werker Frank de Heus

cross