10_kerken_banner

Beseft u deze dagen van sociale onthouding

ook zo sterk

hoe relationeel we zijn?

Normaal, en deze vastentijd niet minder,

nemen we ter voorbereiding op Pasen

de drie fundamentele relaties van ons leven

onder de loep: 

de relatie met God,

de verbinding met anderen (ook de schepping),

en de band met onszelf.

Aan relaties moet je werken.

Alle drie hebben dan ook een eigen wérkwoord.

Bidden is werken aan de relatie met God.

Geven is werken aan de relatie met anderen.

Vasten is werken aan de relatie met jezelf.

Deze ‘to-do-list’

van bidden, geven en vasten

gaat in tegen onze krachtige drang

naar verstrooiing,

naar hebben,

en naar innemen.

Je ervaart deze dagen van sociale onthouding

dat het afzien is.

Maar je zult zien,

dat je groeit in menszijn.

Je komt tot leven,

als je afleert om te wórden geleefd.

Afzien, is een bijzondere manier van aandacht geven aan onszelf.

En los te komen van waaraan we vastzitten;

waar we niet meer vrij tegenover staan,

waarvan we als het ware slaaf zijn geworden.

Waardoor wij vervreemden van onszelf, van God en van een ander.

Dat kan eten zijn en drinken,

of ook een houding die je telkens meent te moeten aannemen.

Het kan ook te maken hebben met onze seksualiteit.

Maatschappijkenners zeggen dat onze cultuur wordt ‘over-beheersd’

door materialisme en consumentisme.

Ook nu duurzaamheid in is.

Afzien en onthouden helpen

om niet te worden gereduceerd tot consumenten,

die als kinderen elk moment de zinnen geprikkeld

en de behoefte gulzig bevredigd willen hebben.

Bidden, geven en vasten helpt ons

de kostbare vrucht van de geest te verwerven,

die zelfbeheersing heet.

Het maakt ons klaar voor de ontmoeting met God en met onszelf

en het maakt ons gevoelig voor de noden van de armen en van de schepping.

Vasten, dat moet je echt doen!

Ook deze dagen van sociale onthouding.

 

Paul Daggenvoorde, pastoor

--

Hoe is het met ons? De sociale media bieden gelukkig flink uitkomst nu we afstand houden. We zien en horen veel van elkaar.

Hoe zullen mensen zich vroeger hebben gevoeld tijdens ramp en oorlog?

Wat bemoedigend zoals wij in deze crisis nieuw elan beleven. Want ook een ander virus dan Corona blijkt besmettelijk. Dat van waardering en hulde. Handen op elkaar voor de hulpverlening. Een kroon op het werk van mensen in de zorg. Een pluim voor de supermarktmedewerkers. Klokken luiden als teken van hoop. Humor op de sociale media. Hulp van jongeren aan ouderen. Op straat is het  stil. Op het internet heel druk. Onze onderlinge verbondenheid wordt misschien nu wel sterker beleefd dan normaal. Emotioneel is het ook. En heel heftig. Voor bewoners in verpleeghuizen en voor families die er niet meer op bezoek mogen. Voor nabestaanden die slechts met een paar mensen uitvaart kunnen houden. Wat was dat raar en tegelijk heel close. Vorige week in Glanerbrug. Rauw is het voor wie uit de rouw inmiddels verder zouden willen. Maar nu de draad niet op kunnen pakken, omdat het leven stil ligt.

Hoe is het met ons? We leven vertraagd en geïsoleerd, en beleven dat intens. In de paasnacht zouden we samen het scheppingsverhaal hebben gehoord.

Soort na soort is alles, ook een virus, onderdeel van de schepping. En zoals God het ziet, is de schepping goed! En de mens? Zéer goed! Tenminste, als die de broeder een hoeder is.

Nu wij zo attent op elkaar letten, zijn we inderdaad op ons Paasbest. Houden zo! Het staat ons goed,  zeer goed.

Sterkte allemaal!

cross

De Aartsbisschop heeft het kerkelijk jaar 2019-2020 uitgeroepen tot het jaar van de Eucharistie om bisdombreed een bezinning op de eucharistie als kloppend hart van het geloofsleven te stimuleren. Bij gelegenheid daarvan heeft hij een pastorale brief geschreven om deze bezinning op gang te brengen. De bisschop heeft daarbij het voornemen het aantal communievieringen terug te dringen. Emeriti van ons bisdom hebben daarop een schrijven rondgestuurd, waarin zij collega's en parochianen willen laten delen in hun eigen reflecties. De emeriti denken vanuit 'het tekort aan priesters en het belang van het bewaren en versterken van het geloof in en van de plaatselijke geloofsgemeenschappen: Het is de moeite waard ook deze 'aanvulling' te lezen. U kunt deze opvragen bij uw centraal secretariaat.

Het is jammer dat de bezinning van de bisschop als vanzelf lijkt uit te monden in een bij voorbaat vaststaande uitkomst. Hoe serieus wordt de bezinning dan nog genomen? En hoe serieus de bezinners?

Met ouders van communicanten heb ik onlangs gezochit naar de spirituele betekenis van het eucharistisch gebed voor ons eigen gelovige leven. Ik heb daarbij een aantal woorden uit het eucharistisch gebed in de ruimte uitgezet en ouders gevraagd bij een woord te gaan staan, dat hen aansprak. Dat werd een mooie geloofsuitwisseling. Het eucharistisch gebed is een dankgebed. Een aantal ouders gaf aan, dat er voor hen veel was om 'dank'baar voor te zijn: hun kinderen allereerst; een mooie ontmoeting die dag op school; de genezing van een ernstige ziekte en een ongedachte toekomst, die zich daardoor aandiende. Dankbaarheid suggereert dat veel in ons leven niet vanzelfsprekend is. Ouders beleven dat als een Godsgeschenk. Dat is ook de 'vreugde om het paasfeest: Die vreugde was te vinden bij een moeder uit Irak. Die is zo blij, dat zij in Nederland mag wonen, waar het vellig is en je je geloof vrij kunt beleven. 'Ik ben helemaal blij!’ zei ze. 'Gezegend zijn' ligt hier dicht tegenaan. Zo voelde een ander zich: een gezegend mens. Er was ook een vader, die zich zeer verantwoordeliijk voelde voor wat er omgaat in onze maatschappij. Hij koos de woorden 'uw heilige dienst verrichten' uit het eucharistisch gebed. Hij wil graag in dienst staan van anderen. Dit neemt hij serieus en is hem heilig. Anderen helpen geeft zijn leven zin. Het maakt van hem een vrolijk mens. Een moeder herkende zich in het leven in het 'licht van uw gelaat: Zij wist God altijd om haar heen. Zelfs de kleine handelingen in het leven worden God toegewijd. Zij zit dicht tegen de Benedictijnse spiritualiteit aan. En zo had ieder zijn eigen woorden, die hem of haar aanspraken. Een gebed, dat vaker langs ons heenglijdt door de veelheid aan woorden, wist ons te raken. Er zit veel moois in!

Ik wens u toe, dat ook u de tijd en de rust neemt om wat we vieren in de eucharistie - en wat mij betreft ook de communieviering of gebedsviering - door u heen te laten gaan.

Vieringen zijn oases in ons drukke bestaan. Je kunt je er laven aan de Bron. Om daarna weer verder te gaan.

Ik wens u vrede en alle goeds voor het nieuwe jaar!
Pastoraal werker Frank de Heus

cross

Soms houden je bepaalde gedachten die spelen in je hoofd je bezig. Je komt er niet los van. Ik heb dat de laatste weken in het licht van wat er gebeurt in onze wereld en  daarmee ook in onze kerk.  Als mens staande in die wereld en kerk zal ik ook te kort schieten in de problemen, oplossingen enzovoort. Je bent mens met al zijn of haar beperkingen, hoeveel je ook geleerd hebt of niet, hoe rijk of arm je ook bent. Wat door mijn hoofd speelt is de vraag: Wat is ware vrijheid? Is dat, dat je alles kunt zeggen en schrijven, overal kritiek op mag hebben.
Dit ook in het licht van datgene wat wij dit jaar vieren: vijvenzeventig jaar bevrijding. Gezegd werd er na een periode van geweld, het recht van de sterkste, de macht van …….  Dit mag nooit meer gebeuren. En toch gebeurt het tot op de dag van vandaag. Dichtbij en veraf. Voorbeelden genoeg, ik hoef ze niet te noemen, u kent ze wel. De beelden, het gesproken en het geschreven woord zijn duidelijk. De taal wordt grimmiger en harder. Men wil als het ware de ander dwingen want anders ……Ik hoop dat we in de kerk en samenleving met elkaar goede woorden spreken en oplossingen vinden in de problematiek van alle dag.
Dat niet de grootste mond het laatste woord heeft, maar van hen die oprecht van uit hun hart spreken. Elkaar ruimte geven, elkaar zien staan, elkaar terzijde staan. Voor ons allen een opdracht, Na het Carnaval in de dagen die komen gaan is er weer een periode waarin wij als christenen worden uitgenodigd om daarover na te denken, te beleven en doen. Vanaf Aswoensdag tot Pasen. Pasen het feest van ware vrijheid.
Ik wens u allen in alles wat u, jullie doen en ook mijzelf Vrede en alle Goeds. De ware vrijheid begint bij onszelf.

Willy Rekveld, Parochievicaris.

cross

 ‘Ite misa est’, dit is de mis! Met deze Latijnse woorden wordt de Eucharistieviering afgesloten. Die daarom ook wel ‘de Mis’ heet. Naar de woorden dus waarmee kerkgangers aan het einde worden uitgestuurd, op missie. Kerstmis komt van ‘de Christus-mis’. Wij vieren de geboorte van Jezus Christus met een opdracht. Te gaan waarheen hij zou gaan. En te doen wat hij heeft gedaan.

Onlangs werd ik gevraagd een kleine inleiding te houden voor mensen in het bedrijfsleven. Elk bedrijf heeft een ‘mission statement’. Een korte verklaring die beschrijft waarvoor het bedrijf er is. Een geslaagd voorbeeld is dat van een telefoonaanbieder: ‘connecting people’. Zij zeggen van zichzelf dat ze er zijn om mensen met elkaar te verbinden. Een goed mission statement moet inspirerend zijn. Anders blijft de opdracht van papier en in de bureaula. Omdat mensen van de kerk van inspiratie weten, werd ik gevraagd over onze missie iets te zeggen.

Ook wij schrijven allerlei beleidsstukken. En ook die blijven vaak van papier en in de la. Terwijl het ‘mission statement’ van de kerk vlees en bloed is! ‘Dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed’, zegt de Heer vlak voor zijn sterven.. Op de eerste zondag van de Advent is onlangs het jaar van de Eucharistie begonnen. In het eucharistisch centrum van onze parochie komt een doek te hangen met de tekst. 'Gij zelf zijt, Heer, het levend brood'. Eucharistie komt van het Griekse woord voor danken. Sinds het begin van haar bestaan víert de kerk haar missie dankbaar. Met zang en al herinneren we ons hoe Jezus heeft geleefd en is gestorven.

Stel je voor dat werknemers van een bedrijf of organisatie wekelijks een uur bij elkaar komen om feestelijk te worden herinnerd aan de opdracht van het bedrijf, de bedoeling van de stichter.

Wij doen dat, want ‘doe dit om mij te gedenken’ had Jezus gezegd op de avond voor zijn sterven. Hij wist toen dat ze hem zouden oppakken en ter dood veroordelen. Daarom heeft hij tijdens zijn laatste paasmaal in een klein gebaar en met maar enkele woorden zijn mission statement gegeven. Een begrijpelijke samenvatting van zijn eigen missie: jezelf als een offer aan God schenken, voor anderen, zodat die leven. In plaats van anderen te vragen voor jou een offer te brengen. Bij het brood en de wijn van dat paasmaal had Jezus gezegd: ‘dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed’. Dit ben ik helemaal, en zo moeten jullie doen; alles wat je bent inzetten en uithanden durven geven voor elkaar en anderen.

‘Prachtig’, zei een van de deelnemers. ‘Iedereen begrijpt het gebaar van brood dat wordt gebroken en gedeeld’. ‘Meer nog’, zei ik, ‘in de Eucharistieviering worden we niet alleen herinnerd aan wie Jezus is, en aan wat wij moeten doen. We ontvangen Hemzelf. In de mis krijgen we Hem op de hand, op de tong. Hij gaat met ons mee op missie! ‘Om met hem, door hem en in hem’, voor anderen als levend brood te zijn. Zalig kerstmis!

Pastoor Daggenvoorde

cross

Ga naar boven