10_kerken_banner

De zomervakantie zit er op voor. De kinderen gaan weer naar school. Iedereen is weer hard aan het werk. Soms is de druk van de gewone werkweek zo groot dat al na2 dagen dat relaxte gevoel van de vakantie verwaaid is. Vakantie komt van vacare: even leeg, even 'andere' golflengte.

Vroeger had men daar wat anders voor: op bedevaart gaan. Alleen of met anderen.

Het is de bedoeling dat je van een bedevaart anders terug komt dan je bij vertrek. Geestelijk verfrist en opgekikkerd.

Oorspronkelijk wilde vrome mensen de weg van Jezus nagaan in Jerusalem.  Heel concreet je eigen voeten zetten op de wegen die hij ooit gegaan was. En daarbij bidden en mediteren. En zo heel dicht komen bij het mysterie van Christus. Maar zo'n reis was wel heel ver, heel gevaarlijk en heel kostbaar. Uiteindelijk is daaruit de kruisweg in onze kerken en in het processie park uit gegroeid. Daarvoor hoef je niet een gevaarlijke reis te maken.

Maar op bedevaart gaan of: pelgrimeren verbergt nog een andere schat. Je verlaat je eigen veilige plek en gaat op weg, het onbekende tegemoet. Letterlijk: op hoop van zegen. Je moet loslaten om open te kunnen staan voor het onbekende dat op je pad kan komen. Onbekende mensen, onbekende plaatsen, verrassende ontmoetingen of gebeurtenissen... En wat doet dat dan met jou?! Als je dat kunt ontvangen, kun je een (beetje) een ander mens worden.

Uiteindelijk maakt het niet uit. Of je meegaat met de bus , op de fiets, met de auto, te voet.

Of je doel is  Kevelaar,  Gerardus in Overdinkel of  Maria in Lourdes ...Als je maar durft om op weg te gaan en je veiligheid los te laten. Want de Geest waait op onverwachte momenten.

Zelf heb ik in Italië in het land van st Franciscus gepelgrimeerd. Met mensen in 3 talen (en geen Nederlands!) onder weg zijn. Om de bijbelse vreugde te ontdekken. Samen bidden en  mediteren. En met onverwachte ontmoetingen. Een zuster die te gast is aan onze lunch en vertelt van haar werk in Maleisie. Een pastoor die ons uitnodigt om het stadje te gaan bekijken. De zondagse mis die door onze groep ineens een kerkkoor en organiste rijker wordt. Zo samen onder weg zijn is voor mij een soort oefenperiode, die me met mezelf confronteert. En die me rijk maakt, d.w.z.: ik voel me gezegend.

carla berbée, pastoraal werker
cross
Ga naar boven