10_kerken_banner

In het evangelie ( Matteüs 10, 17-42) van aanstaande zondag horen en lezen we over de tegenstellingen in het leven. Jezus benoemt dat zo treffend bij naam. ‘Wie zijn .. meer bemint’, ‘Wie zijn kruis niet opneemt’, ‘Wie een van deze kleinen…. ‘ Ook in deze tijd van afstand ervaren en horen we verschillende meningen. Ook is er nog nooit zoveel gesproken en gediscussieerd over wat kan en mag, in spreken en doen en laten. Soms benauwt mij dat.

Hier zo over nadenkend, en zelf hierin een uitdaging te zien, bracht mij bij de wapenspreuk van Bisschop Huub Ernst van wie ik nog les heb gehad zo’n vijventwintig jaar geleden. Zijn wapenspreuk: ‘Christus heri et hodi’, ‘Christus gisteren en vandaag’, mag ons een weg wijzen.  Het gisteren, de geschiedenis is er met goede en minder goede kanten en zo ook het vandaag, het nu. Ook zei deze bisschop in zijn eerste les die ik van hem kreeg: ‘In de ogen van je medemens lees je: ‘Dood mij niet, laat mij leven’. In en met al de meningen over dat laten leven is de vraag: ‘Geven wij - ongeacht wie en wat we zijn - elkaar daarin de ruimte, respect en aandacht? Leren wij van het gisteren? Bouwen wij in het heden aan een toekomst, die voor vrouwen en mannen, voor ouderen en jongeren, voor wie of wat je bent, waar je ook geboren bent, welke kleur je ook hebt, rechtvaardig is? Dat mag voor mij en ons allen een UITDAGING zijn.

cross

Veel lijkt soepeler te worden.

De eerste kerkdiensten zijn in Haaksbergen alweer gehouden.

Er is meer publiek op straat, in de stad, op de terrasjes.

Kinderen gaan weer naar school. Tieners hebben eigenlijk al wat vakantie.

Je vraagt je af: ‘Wordt het weer als eerst?

Na de zomer, wordt alles dan weer normaal?

Wanneer kun je weer zingen in de kerk?

Kun je wel bidden in de kerk? En thuis?

Bid je met elkaar of alleen in je eentje?’

Ik heb zelf het gevoel dat we in een luchtledige zweven

Deze weken tot 1 juli, is dat de stilte voor de storm?

Komt er een windje of een beetje beweging?

Of zijn we de meeste parochianen gewoon kwijt?

Men heeft ons niet gemist en wij hen ook niet?!

Juni, bijna de langste dag (of kortste nacht)

cross

Juist wanneer we ons het meest eenzaam en verlaten voelen, ontdekken we dat we niet alleen zijn. We kunnen God ervaren op momenten van doodsangst of als we het gevoel hebben volstrekt tekort te zijn geschoten.

Mij overkwam dat toen ik mij het meest onwaardig voelde, overweldigd, verlaten, door anderen geminacht, achtergelaten en ondergewaardeerd. Juist op zulke momenten voelde ik dat God een hand naar me uitstak om me te redden. Zoals een wildvreemde deed toen ik ooit bijna verdronk.

Dit is Jakobs geschenk, en dit is zijn gedachte die het leven kan veranderen: dat wij vanuit de diepste diepten omhoog kunnen reiken. De diepste crisis in ons leven kunnen momenten blijken te zijn, waarop we in contact komen met de diepste waarheden en onze grootste krachten.

Rabbijn Johanthan Saks.  (bron: ‘Open Deur, februari 2019)

Ingestuurd door Liesbeth Dijkhuis, Haaksbergen

Afgelopen zondag ben ik niet naar de kerk geweest. Mijn taak in de Pancratiuskerk van de afgelopen weken zat erop. Ik zag deels de eucharistieviering op de televisie, maar dat was het voor mij niet. Ik kijk ernaar, maar ik maak er geen deel van uit. Ik ben op een kamer tussen ikonen en bij een brandende kaars het ochtendgebed voor de zondag uit het brevier gaan bidden. Daar vond ik rust en raakten de woorden van de psalmen mij. Dat is wat mij altijd zo bevalt in kloosters en wat we de laatste weken op zondag in de Pancratiuskerk beleefd hebben. De kleine vaste groep, die daar in besloten kring vierde. Op gepaste afstand, maar toch dicht bij elkaar rond het altaar. In een sobere liturgie. Het was eenvoudig, maar intens. Gebaren, stilte, woorden kwamen binnen, anders dan anders. Ik zou willen, dat we dit vast zouden kunnen houden en door zouden kunnen geven aan al die mensen, die voor en na weer onze kerken zullen bevolken. Gaan we ons weer druk maken om hoeveel mensen er komen; of alles wel goed op camera staat; om grootse koorzang; of de pastor alles wel volgens de regels doet; of komen we samen om te bidden; om God te zoeken; onszelf te vinden?

Komende zondag vieren we Sacramentsdag. Achter spatschermen, tussen pijlen en 1,5 meter-merktekens, met pincetten en lijsten van aanwezigen, zal het niet eenvoudig zijn je te laten meevoeren in het heilig spel, dat gespeeld wordt. Maar je kunt er wel deel van uitmaken. Je neemt jezelf mee. Je kunt proberen je open te stellen voor wat er gebeurt. Jezus zegt in het evangelie van zondag (Joh. 6, 51-58): ‘Wie mij eet, zal leven door mij’. Liturgie wil ons helpen het leven in onszelf te vinden door al wat er in de liturgie gebeurt; door het Woord, het brood, de wijn, heel de gemeenschap, door ons heen te laten gaan.’ Als je dat kunt, daar open voor staat, zul je de kerk anders uitgaan, dan je naar binnen bent gegaan. Ik wens u vrede en alle goeds!

cross

Sinds vier dagen wordt er elke nacht wat gestolen, beneden uit de keuken van de pastorie. Insluiping. Een rat. Zo blijkt uit tandafdruk van wat is aangevreten. En uit keutels die achterblijven. In de tuin had ik het dier vorige week zien lopen. Zomaar, zonder haast of schrik. Midden over het tegelpad. Verzwakt bleef hij er even stil zitten.

'Hebben jullie ook last van ratten'. Vroeg ik een medewerker van de bar naast de pastorie. Hij was juist bezig opgeveegd vuil uit de kelder af te voeren via een luik aan de Langestraat. Normaal gaat daar de slang van de bierwagen door naar binnen. 'Nee, hier niet, en ook in het schuurtje achter niet, tenminste, niet meer'. Vorige week had hij wel een leeg nest gevonden.

De horeca is gesloten. Ruimt uit, maakt schoon, knapt op. In de hele binnenstad tijdelijk geen keukenafval. Anderhalve meter samenleving. Nog even geen terrasje. Tenminste niet nu ik dit schrijf.

Ook geen bezoek. Wel insluiping dus. Want de natuur gaat zijn eigen gang. Ziektekiemen ook. Ik zal de gemeente bellen. Dat ik deze hongerige en dakloze niet wil opnemen en voeden, maar wil vangen. Na Pinksteren wil ik een val. En dat is nog maar het beste ook.

Ga naar boven